GLIKOPROTEIDY

GLIKOPROTEIDY
Teikoplanina i wankomycyna. Na G+ beztlenowe(gronk., paciork., enterokoki), Cl.difficile w leczeniu szpitalnym. Bakteriobójcze –hamowanie synt. ść. kom. bakteryjnej(powinowactwo do D-alanylo-D-alaniny, jest prekursorem synt. peptydoglikanów). Farmakokinetyka wankomycyny – nie wchłania się z p. pok, musi być podawana IV, osiąga duże stężenie w osierdziu, jamie oplucnowej i otrzewnowej, słabo przenika do CUN, biol. okres półtrwania u Ca to 2h, w 90% wydalany jest z moczem. Interakcje – synergizm z aminoglikozydami wobec G+ ziarenkowców oraz z rifampicyną wobec Staphyl. aureus. Działanie uboczne – silnie drażniące, oto- i nefrotoksyczne. Dawkowanie – u Ca w dawce 20mg/kg co 12h podając we wlewie dożylnym w 200 ml 5% dekstranu lub w dawce 5-10mg/kg PO co 12h w terapii rzekomobłoniastego zap. jelit.
Teikoplanina – ni wchłania się z p. pok, nie działa tak drażniąco jak wankomycyna, może być podawana IV, okres póltrwania 45-70h, wydalana z moczem w stanie niezmienionym. Interakcje – synergizm z aminoglikozydami i imipenemem wobec G+ ziarenkowców. Działanie uboczne – oto- i nefrotoksyczne. Dawkowanie – u Ca dziennie 6 mg/kg w ciężkich infekcjach wywołanych przez Staphyl. aureus i Clostridium difficile

Comments are closed.