MAKROLIDY

MAKROLIDY
Erytromycyna, dawercyna (cykliczny węglan erytromycyny) , jozamycyna, oleandomycyna, troleandomycyna, spiramycyna, tylozyna, tylmikozyna. U ludzi: azytromycyna, klarytromycyna, roksytromycyna. Są produktem fermentacji Streptomyces spp. Pochodne pleuromutyliny: tiamulina, walnemulina. Efekt bakteriostatyczny. Mech: łączy się z 50s rybosomu i hamuje syntezę białek bakt. SPEKTRUM: hamują G+ tlen i beztl. Aktywne na Mycoplasma, Chlamydia, Listeria, Moraxella. Niewrażliwe są wirusy, grzyby i G- z wyj. kilku szczepów Pasteurella, Haemofilus, Neisseria na jozamycynę. Oporność: rozwija się powoli, stopniowo i przez plazmidy i chromosomalnie. Wyst. Częściowa oporność krzyżowa. Bakt. z indukowaną opornością na pochodne 14C wykazują wrażliwość na makrolidy 16C(jozamycynę). Farmakokinetyka: dobrze z p. pok. wyj. podawane w injekcji. Duża dostępność biol. 80% Łatwo przez bariery kom., duże stęż. W jamach ciała: opłucnowej, otrzewnowej. W mleku stęż. 40x wyższe niż we krwi( nie stosować u samic karmiących). Wydalane z żółcią, w postaci czynnej w wysokim stęż. Nie przenikają do CUN. W p pok. wpływają na mikroflorę jelit, działają na receptor motylinowy 14Cnp. Erytromycyna jest antagonistą- wpływa na szybkie opróżnianie żołądka, wzrost aktywności motorycznej żoładka i 12-cy u Ca. Interakcje: Hamują akt. cytochromu P- 450 w watrobie- hamuje metabolizm wielu leków. Najsilniejsza oleandomycyna, erytromycyna, jozamycyna. Nie hamuje P-450: azitromycyna, spiramycyna i roksytrocyna. Niebezp. z niektórymi lekami przeciwhistaminowymi:astemizolem i terfenadyną- arytmia komorowa. Inne: metyloksantyny, leki przeciwzakrzepowe (warfaryna), pochodne ergotaminy, benzodiazepina, cyklosporyny. Antagonizm z linkosamidami, fenikolami, tetracyklinami. Podawanie z lekami alkalizującymi mocz wzmaga działanie przeciwbakt. w drogach moczowych. Leki zakwaszające odwrotnie, powodują ich hydrolizę. Uboczne: zaburzenie żołądkowo- jelitowe, hepatotoksyczność- cholestaza, uczulenia (kontaktowe zap.skóry u lek. wet. W miejscu injekcji podrażnienie i zmiany w tk. mięśniowej. Toksyczne po doustnym podaniu u Ru.
ERYTROMYCYNA: Słabo rozp. w wodzie, niestabilna w kw. solnym. Bakteriostatycznie. Mech: łączy się z 50S i hamuje translokację. Najlepiej działa w pH zasadowym. Wrażliwe: G+tlen:Bacillus sp., Listeria sp., Staph., Strep. G-tlen: Actinobacillus sp.,Brucella, Leptospira, Campylobacter sp. Beztlen: Bacterioides (oprócz fragilis), Clostridium sp., Fusobacterium. Umiarkowenie: Bordatella, Haemophilus, Pasteurella. Oporne: Enterobacteriaceae, Pseudomonas, Mycoplasma spp. Chlamydia psitaci. Oporność jednostopniowa chromosomalna niestabilna lub plazmidowa krzyżowa z makrolidami lub linkosamidami. Wrażliwa na kw. solny-przy podaniu per os w formie soli lub estrów (bursztynian, estolan). Dobrze dystrybuowana po org. wysokie st. w tk. ale nie w płynie mózg.-rdz. W prostacie 0,5 stęż. surowicy. Metabolizowana w wątrobie i wyd. z żółcią (możliwość readsorbcji) lub z kałem, z moczem 3-5%. Iniekcja i.m. jest bolesna. Ma właściwości przeciwzap., może zwiększać apoptozę wśród neutrofili) Antagonizm z innymi makrolidami, linkosamidami i chloramfenikolami. W poł. z penicylinąG i rifampicyną do leczenia inf. Rhodococcus equi. Nie stosować u koni. Mogą wystąpić zab. Żołądkowo- jelit.(poł. z receptorami motylinowymi i sterylizacją flory). Długie stos. może prowadzić do cholestazy i hepatotoksyczności. Po i.m. podrażnienie, po i.v. trombophlebitis. U źrebaków hipertermia i zab. w oddychaniu (anhydroerytromycyna-metabolit). Stos. w profilaktyce i leczeniu biegunek i ronień na tle C. Jejuni, pneumonia na tle Rhodococcus equi. Alternatywa w leczeniu G+ tlen u uczulonych na penicylinę, dla aminopenicylin przy leptospirozie, dla tetracyklin przy riketsiozach. U Bo mastitis u laktujących i zasuszanych (karencja 36h). U Su rzadko. U Ca i Fe przy enteritis na tle C. jejuni. Jako antybiotyk II wyboru w inf. G+ tlen. i beztlen. U drobiu w wodzie do picia w zapobieganiu inf. Staph. i Strep.
JOZAMYCYNA: 16członowy aglikon, wyizolowany w 1967r w Japonii. Bakteriostatyczny, gł. na tl. i beztl. G+, Mycoplasma, słabo na G- ale wrażliwe Fusobacterium necrophorum( nekrobaciloza), Bacteroides nodosus(zanokcica- Panaritium), Haemophilus, Neisseria Chlamydia. Szybko 2h i dobrze z p. pok. do 80%. Stęż. w płucach, wątrobie nerkach śledzionie 3-5x wyższe niż krwi. B. wysokie w żółci, niższe w moczu i mleku, nie przenika przez BBB. Wydalana gł. z kałem 75%, mniej z moczem. Wysokie stęż. w kom. fagocyt bo je aktywuje i kom. NK też. Mało toksyczny, nie wyw. zaburzeń p. pok. Synergizm lub addycja z trimetoprimem- preparat Trialplucine. Antagonizm z linkosamidami i fenikolami. Stosowana u drobiu, Su, u kur na mikoplazmę dróg odd. i stawów, CRD, stafylokokoza i inne.
SPIRAMYCYNA: zakres podobny do joza., wchłania się z p.pok. także parenteralnie, po resorbcji poziom we krwi szybko spada bo przechodzi do kompartmentu obwodowego. W płucach, wątrobie, nerkach, śledzionie, kościach, mleku w stęż. 10xwyższych niż we krwi. Z organizmu wolno eliminowana gł. z żółcią, długo w tk. w formie aktywnej. Przenika przez łożysko, słabo BBB. Parenteralnie u Su, cieląt, Bo, owiec, kóz. Enteralnie z wodą do picia (adypinian spiramycyny)u drobiu: kury, indyki, Su i cieląt lub w tabl. u Ca i Fe. Łączona z kolistyną G- dla poszerzenia zakresu, z metronidazolem (stomorgyl)w chorobach przyzębia, j. gębowej, zatok, gardła u Ca i Fe. Obok tylozyny może wywoływać kontaktowe zap. skóry u lek. wet. i personelu.
TYLOZYNA : b. akt. na Erysipelotrix, Leptospira i Mykoplasma sp., gronkowce, paciorkowce. Nie działa na G-tlen. i beztlen. Oporność przez plazmidy i chromosomalna. Antagonizm z makrolidami, linkosamidami, fenikolami. W poł. z sulfonamidami u małych zw. w zak. płuc. Podana i.m. działanie drażniące zwł, u Su: obrzęk, świąd, obrzęk bł.śl. odbytnicy. U Ru może zaburzenia motoryki żwacza, podanie i.v. może szok i bezdech. U Bo w terapii zap. płuc, macicy, gr. mlekowego, infekcje narz. rodnego Ureaplasma. U Su w poł. z sulfonamidami w profilaktyce oraz terapii krwotocznej proliferacyjnej enteropatii. U Ca w terapii ropnii, zak, ran, paciorkowcowych inf. migdałków, inf. oskrzeli i płuc. U Fe zap. płuc od Chlamydia i Mycoplasma. NIE stos. u koni!
TYLMIKOZYNA półsyntetyczna poch. tylozyny o długim działaniu. Wykazuje bakteriostatyczne działanie innych makrolidów (G+, Mycoplasma), Aktywnie na Pasteurella multocida, P. haemolytica (Bo i owiec wystarcza 1 iniekcja s.c 10mg/kg), Actinobacillus pleuropneumonie(Su), Haemophilus somnus. Źle z p.pok.lepiej fosforan tylmikozyny. W org. wolno metabolizowana i długo w tk. i miejscu iniekcji, długa karencja 28-42 dni u Bo i owiec.Stosowana s.c. nie i.m..i nie i.v. U Su w paszy per os fosforan tylmikozyny. Nie stosować u koni i kóz. Toksyczny przy i.v. zwł. u Bo- zmiany martwicowe mięśni brodawkowych serca.
TIAMULINA pochodna pleuromutyliny. Aktywna zwł. na Mycoplasma, beztl Bacteroides, Clostridium, Fusobacterium. Nie działa na G- tlen. ale w stęż. subMIC redukuje adhezyjne właściwości E.coli. Wrażliwe: Leptospira, Erysipelotrix. Oporność chromosomalna. Mycoplazmy oporne na tiamuline oporne na tylozne, odwrotnie nie. Oporność krzyżowa z makrolidami i linkosamidami. B Dobrze wchłania się per os u monogastr. B.D. penetruje do tk. i mleka –wyższe stęż. niż w surowicy. Nie stosuje się u koni, królików, świnki morskiej- colitis. U Su po per os może rumień i stan zap. wokół odbytu (działanie drażniące metabolitów). U Bo podanie i.v. neurotoksyczne, nawet śmierć. Nie wolno stosować z lekami jonoforowymi (monenzyna, narazyna, salinomycyna). U Su w profilaktyce i terapii dysenterii, enzootycznego zap. płuc wywołanego przez bakterie i mykoplazmy.
WALNEMULINA nowy, bakteriostatyczny,zwł. w inf. u Su. Półsyntetyczna pochodna pleuromutyliny, strukturalnie podobny do tiamuliny. Silniejszy na Mycoplasma hyopneumoniae, Serpulina (Treponema) hyodysenteriae, także Spirocheta pilosicoli i Lawsonia intracellularis (proliferacyjna enteropatia świń), słabo na Salmonella i E.coli. Też profilaktyka i leczenie dyzenterii. Wchłania się z p.pok.w 90%, metabolizowana w wątrobie w 95%, wydalana z żółcią i kałem w 70-95%, z moczem 3%. Okres półtrwania 1,3-2,7h. Karencja w zal. od dawki:1-4 dni. Przez Su tolerowany dobrze w dawkach nawet 5x wyższych niż lecznicze. Może pojawić się rumień lub obrzęk w ok. odbytu. Zwiększa toksyczność kokcydiostatyków jonoforowych- monenzyny, narazyny i salinomycyny.

Comments are closed.