SYDROM POZBAWIENIA BODŻCÓW W OKRESIE SZCZENIĘCYM - SYNDROM KENNELOWY - TERAPIA ZACHOWANIA PSÓW.

SYDROM POZBAWIENIA BODŻCÓW W OKRESIE SZCZENIĘCYM - SYNDROM KENNELOWY - TERAPIA ZACHOWANIA PSÓW.

To niespotykane wśród psów żyjących w warunkach rodzinnych zaburzenie, jest charakterystyczne dla dużych hodowli nastawionych na szybką i tanią “produkcję” szczeniąt. Jest odpowiednikiem zaburzeń osobowości u ludzi i wymaga długotrwałego i cierpliwego oddziaływania terapeutycznego.
Przyczyną objawów syndromu kennelowego jest niedostateczna ilość bodźców rozwojowych w pierwszych 12 tygodniach życia. Bodźce te to obecność matki, kontakt z rodzeństwem, innymi psami, ludźmi i sytuacjami, z jakimi dorosły pies ma zwykle do czynienia.
Można wyróżnić trzy stadia tego zaburzenia.
W pierwszym stadium zwanym fobią ontogeniczną, pies nie toleruje różnego rodzaju bodźców i sytuacji, takich jak hałas, huk, samochody, rowery, dzieci, obcy ludzie, dźwięk telefonu, itp. Bodźce te wywołują u psa atak paniki, ucieczki, próby ukrycia się, lub reakcje agresji ze strachu lub rozdrażnienia. Z czasem ilość bodźców wywołujących tego typu zachowania rośnie. Zdarza się, że pies nie chce wychodzić na spacery, załatwia się w mieszkaniu.
Drugie stadium syndromu kenelowego to lęk kenelowy. W tym stadium zachowanie zachowania lękowe zanikają. Pies przybiera często badawczą postawę - kończyny złączone razem, szyja wyciągnięta, uszy postawione, ogon podkulony pod siebie - lub wyczekującą - uszy postawione, ogon podkulony, pies stoi bez ruchu. Podczas karmienia pies je bardzo szybko i niespokojnie, zdarza się, że posila się tylko nocą. Czasem występuje u psa nadmierny apetyt lub nadmierne pragnienie. Czasem pojawiają się czynności kompulsywne jak nadmierne wylizywanie się i wygryzanie (zazwyczaj łap, ogona, zadu) prowadzące do uszkodzeń ciała. U suk występować mogą opóźnienie wystąpienia pierwszej cieczki lub ciąża urojona.
W trzecim etapie dominuję objawy depresji. Pies przestaje interesować się otoczeniem, rzadko opuszcza legowisko, nie bawi się. Większość czasu spędza leżąc na posłaniu, chociaż nie śpi. Jeśli natomiast śpi to niespokojnie, często się budząc. Zdarza się, że przez sen oddaje mocz, a nawet kał. Posiłki spożywa nocą, często wygryza się i wylizuje nadmiernie powodując rany na swoim ciele.
Nie zawsze rozwój syndromu kennelowego przebiega przez wszystkie stadia. Zdarza się, że pies pozostaje na etapie lęku lub nadmiernej agresywności.
Oddziaływania terapeutyczne w wypadku syndromu kennelowego są dość złożone i obejmują obok podstawowego treningu komunikacji, trening warunkowania, zadania i zabawy terapeutyczne, trening kontaktu fizycznego. Zawsze jednak praca z psem obciążonym deficytem bodźców rozwojowych wymaga dużo cierpliwości, wytrwałości i opanowania, zaś sukces terapeutyczny zależy w sporej mierze od stadium zaburzenia.

Comments are closed.