Poiesis a praxis. Arystoteles (384-322 przed Chr.) Koncepcje etyki w starożytności

Poiesis a praxis. Arystoteles (384-322 przed Chr.) Koncepcje etyki w starożytności
Relację tę Arystoteles rozpoczął od opisu struktury ludzkich czynności. Raz mamy do czynienia z cnotami, które znajdują się jakby poza tymi czynnościami - kiedy architekt buduje dom, to jego czynność służy realizacji tego czynu. Działania tego rodzaju, które cel mają poza sobą, należą do typu poiesis. Innym razem, gdy cel tkwi w samej czynności (np. fletnista), to czyn ten należy do praxis. Obie mogą być dokonane z powodu samej siebie lub też innej czynności. Można budować dom dla samego budowania, lub też, aby ktoś w nim mieszkał. Podobnie z graniem: można grać dla samego grania lub dla słuchania przez innych.

Comments are closed.