Sprawiedliwość. Arystoteles (384-322 przed Chr.) Koncepcje etyki w starożytności

Sprawiedliwość. Arystoteles (384-322 przed Chr.) Koncepcje etyki w starożytności
Dyspozycją dobrą jest każda dyspozycja woli człowieka, przez którą, w sposób wolny, wykonuje specyficzną dla siebie czynność. Dobrą dyspozycją jest unikanie skrajności - tego, co za dużo i tego, co za mało. Wtedy trafia się w “złoty środek” (mesotes). Niemoralnym postępowaniem jest postępowanie ekstremalne - odchodzenie od “złotego środka”. Arystoteles przyjmował wielość cnót - nie są one wydedukowane z jednej zasady. Cnota męstwa będzie pośrodku między zuchwalstwem a tchórzostwem; hojność - między rozrzutnością a skąpstwem. Centralną rolę w jego nauce o cnotach odgrywała sprawiedliwość. Na cnocie sprawiedliwości (dikaiosyne) spoczywało zachowanie polis. Sprawiedliwość jest właściwą relacją między korzyściami a stratami. Nie każdy otrzymuje tak samo dużo, lecz każdy jest wynagradzany odpowiednio (proporcja geometryczna: tak, jak ma się zasługa A do zasługi B, tak też ma się korzyść jaką odnosi A do korzyści jaką odnosi B). W stosunku do krzywd natomiast ma miejsce proporcja arytmetyczna: jeżeli A skrzywdził B, to kara będzie tak wielka jak krzywda, jaką A wyrządził B.

Comments are closed.